Yollar Biter Geç Kalırım

pembe düğmeler mışıl

pürüzsüz eğimler dolduruyor bakışlarını

uyan pencereler uyan

akşamın tıkırtıları geçiyor

öp bulutları ayaklarından

beni de savursanız boşluğa

rengim değişse

mandallar ısırdığında korksanız

yalan dolu dudaklar düşse

yollar biter geç kalırım

tenini gösteren tül içinde davete

toparlansa gölgeler gitseler

gitseler ve gelseler

sıcak çayırlarda kaybettiğimiz düşleri bulup

sarılsalar

yeşilimiz soğuyana dek

mutlu olur muyduk

kapının arkasında ağaç yaslı

öfkesiyle yıkacak yalnızlığımızı

yaprakları da kımıldamıyor artık

son kez yardım etsek

gel

buyur desek içeri

biraz şefkat biraz su

köylü çocuk kaşlarını indirdi

seviyorum

yeşili örtüm üstüme

salıncaklar kurup ıslansak

karıncalar telaş içinde kaçarken yuvalarına

ağlasak biraz.