Yollarin Ötesinden

Bir kabristandan gece yağıyor içime

İçimdeki solan güllerin yerine

Mevsimin önemsiz adı da kalmıyor

Akşam her zamanki gibi bir kara sis

Ölenler var içimde

Çıkarıp atamıyorum tek bir nefes bile

Durup beklemek de imkansız

Boğuluyor topraklarım..

Saklandığım her köşede bir çift çeşme

İçimdeki solan güllerin yerine

Şimdi mezarları suluyorum

Sanma ki ben bir denizim

Bir kuru çöl sessizliği çeşmelerde

Her gözyaşı tufanı yıkar onları

Ve ben her tufanda yıkılırım onlarla

Öldürdüklerim canlanıverir aniden

Bir gün bir yerde karşımda dururlar

Başka bir gün herhangi bir yerdeler...

Yakınımdan geçerler bazen

Öyle çok yakın ki

Bir hayat değer yolların ötesinden

Öyle çok yakın ki

Uzatsan elini tutamazsın

İçine uzak seslerin tanıdık geldiği an

Sen de bir yabancısın aslında

Sığamadığın o beden sana da mezar

Artık sen de onlar gibisin

Bir kabristandan sabah doğmaz mı peki

Bilmiyorum

Bilemiyorum

Bak şimdi ben de hissetmekteyim

Kim bilir geçen her gün kimler gömüyor beni

Kim bilir kimlerin içinde ölüyorum her gece

Kim bilir hangi çiçekler kurumaya bırakılıyor üzerimde

İçimdeki kuruttuğum güllerin yerine

Bir nefes daha bırakıyorum ismine

Bak şimdi ben de sevinmekteyim

Çünkü senin içinde ben de ölüyorum bu gece...

Sanma ki böylelikle ayrılıyorum senden

Esas şimdi kavuştum kalbine

Artık beni ilelebet atamayacaksın içinden...

-M.S.

26.05.2017