Yontulmak

Bir taş düşün, ham, biçimsiz, suskun—

Henüz ne heykel ne hikmettir içinde.

Ama bir el dokunur yavaşça,

Zamanla çatlar ilk kabuk;

Her darbede biraz daha sen olur.

Bir baba gibi,

Sabırla eğen seni kendi hayaline,

Bir anne gibi,

Sustuğunda bile dua eden sessizce,

Her kırılışta seni toplayan,

Seni senden daha çok bilen biri var.

Sen çocuğunu nasıl yoğurursan,

İçindeki iyiyi sabırla işlersen,

İşte seni de öyle yontar Yaradan.

Senin eksik taraflarından

Bir cennet büyütür kendine.

Nice yanlışınla hâlâ üzerine titreyen

Bir kudret var ardında—

Seninle küsmeyen,

Karanlığını bile ışıkla boyayan.