Yorgun Güneş

// sevdiğinin koynunda uyumayanlar

kabusun koynunda gördükleri rüyaları hayra yorarlar //

ayrılığın istila ettiği bir şehirde kayboldum anne

yolunu kaybetmişlerle yolum kesişti

yolunu kaybetmeyenleri boğmak isteyen

ne vakit gökyüzü hasreti çeksem

bulutlar kapattı gözlerimi

bulutlar ki

rengi bilinmeyen

yağmurların da tadı başkaydı

değdiğinde dudağıma

tadı silinmeyen

çıkmaz denilen her sokak garip bir sızıya çıkıyordu

peşimde ayak seslerini duymadığım

taa içime basan süvariler

ellerinde yağlı urganlar

her gün saçımı okşayıp

her gece boynuma asan süvariler

ayrılığın istila ettiği bir şehirden yazıyorum

kızma bana

bir öksüze ödünç verdim dizlerimi

ondandır toprağı terk edemeyişim

ondandır gelmeyen yolcuları bekleyişim

// rüyalar yordu güneşi, doğmuyor anne //