Yorgun Kalbin Özlemi

Yolunu gözlemekten yorgun düştü gözlerim

Ürküntü vermiyorsun ey soğuk vuslat

Vahşi bir kaplan gibi üstüme atlayarak

Rakıyı içer gibi

makberi dinler gibi

bulutta yüzer gibi

Ateşli busenle her yanımı yak

Ürküntü vermiyorsun ey soğuk vuslat

Doğan her gün biraz daha zehir zemberek

Bense hala çocukluk havası taşıyorum

Hayal olmuş hayaller karanlığa iterek

O çocuk yüreğimi sonunda kirletecek

En içten nağme bile beynimde bir uğultu

Sonsuzluk eskitecek bir sükut istiyorum

Kıran girmiş sevgiye artık yoruldum

Yıldızlardan utanıyorum

Öyle gir ki içeri

Üzerinde gelinlik dudağında düğün havası

Duyacağım bu son gürültü olsun

Ellerin kapatsın gözkapağımı

Güneş kaybolsun

Tükenen yolcuların son hanısın sen

Sevgide öksüzlerin sultanısın sen

Gökyüzüne açılan pencere sensin

Sensin mutluluk

Vuslatına susadım ey karanlık sonsuzluk

Vücudum sanki serçe kollarım kanat

Kulaklarım kirişte ey soğuk vuslat

Uslu bir çocuk gibi tutmaktan usanarak

Uçurtmanın ipini bırak

Artık ürkütmüyorsun ey soğuk vuslat