Yorgunum

İncir ağacının gölgesinde yetişmiş,

hoyratça koklanmış, dikensiz gül kadar

yorgunum.

Doğru bir tane değilmiş,

tükettim tüm yanlışları,

dergâhından kovulmuş abdal kadar

yorgunum.

Kendimin galibi, nefsimin mağlûbu;

sıratı geçmiş mücrim kul kadar

yorgunum.

sorulmadık soruların cevabını aramaktan,

eksik yanımın açtığı yaraları sarmaktan

yorgunum,

Ayan dertlerime gözümle,

mahrem sızılarıma özümle,

gizli gizli ağlamaktan

yorgunum,

Rahmet deryasında,

yundum yıkandım, arındım.

Simsiyah'ı, astım gümüş saçlarında,

vicdanının gölgesinde kuruttum,

beyazı beyazdan silmiş kadar

yorgunum.

diri diri mezara gömülmüş, kız çocuğu kadar

kırgınım...