Yorgunum

yorgunum

kızgın topraklarda eriyor sanki ayaklarım

içim yanıyor ama donuyor parmaklarım

yüreğimin götürdüğü yere gideyim diyorum

korkutuyor mesafeler beni

dünya durmuş

ay içimde tutuluyor sanki

seni bana bağlayan kalın zincirler değilki

bizi bir arada tutan pamuk ipliği

yorgunum,üstelik

sevgilim terketti geberiyorum

şeklinde bir duruşada sahibim

ne kadar eylemci bir isyankar kişiliğinede bürünsem

bu terkedilişten dolayı

gülüyorum

ki

içimde aşiretler çarpışıyor

gönlümün her metre karesine

bir tebessüm üşüyor

ne zaman gülsem

ben

içimde birşeyler kopuyor

yüreğimin götürdüğü yerlere gideyim diyorum

sana çıkıyor bütün yollar

ama gelememki

yorgunum

yüreğimin götürdüğü yere gidemiyorum

ne olur o yerler yüreğime gelse...