Yorgunum Ey Şehir
kaybolmuş kentlerin
içinden geliyor gibiyim
kalabalık ve ıssızlıkların arasından
ürkek ve tedirgin
serin bir rüzgar alnıma vuruyor
her şeyi hatırlıyorum
hızla giden bir aracı
çığlıkları
öyleyim her yanım kırık
duvara çarpmaktan farksız
ayrılık acıları
korna siren sesleri
salıncaklar
sevinçli çocuklar
aileler mutlu
hangisi doğru dilenciler
güler yüzlü polisler
kafam karışıyor
yabancı diyarlara düşmüş gibiyim
bütün heyecanlarım kaybolmuş
karlı bir ormanda terk edilmişim sanki
üşüyorum
geçmişe bakmakla geçiyor
yalnızlığım
kumaş topu gibi
açıldıkça açılıyor anılar
bir şadırvan
sakinleşiyorum
kısacık bir an
rüzgarın sesi
suyun dalgalanması
kuşların havalanması
güvercinlerin konması
bulutların açılması
yüzüm mü gülüyor
yeni hal
umut veriyor
ah beni seven
var mısın gerçekten sen ...
15.09.2020