Yüksek Çözünürlüklü Rem

Kirpiklerini yakan gözlerinin kendiliğinden siyahı

Sır okunmasız, dudaklarının arasında mecazi gülümsemelerle

Duyulmamış cam kırıklarının sesi ıslak ve yağmurlu

Bu ilkti nefesime ödünç rüzgar çizmek

Sondan bir önce avuçlarımla kapatırken gözlerini

Senden ben- sonra izafi yaşamaktı ...

Masum bir müze on bir kelime eski bir resimde

13 ons ağla, kurak bir kıta ve kimsesiz

Sonra uykuna sızan kemirgen şiirlerle

Kemiklerinde sızlayan kanın en sıcak

Yarasına bas yüzümü de

Göğsüm narkozsuz açıla bilir

Belki gece ansızın bir otopside

Yerin yüzüne açılan her meridyen

Dökülür bir damla suda

Dünya yeniden yaratılır

Ağzının kuzeyinden

Çarptığında ölümcül hüznün krateri

Parçalanan ruhun doğrandığı ceremesinde

Endişem kim tasarlayacak uçurumumu

Korktuğum im lerde mi asılı kalacak gece

Kimim eksikliğim ve yokluğum

Kimim sessiz kimsesiz kimliksiz

Bölünerek eksilerek savrularak

Ya da...ne bileyim

Nuhtan kalma tufan artıkları

Mesih ölmüş olmalı

safir

Labirentinden

Bir yangın mı bana

Seni lavıma ayırdım

Yaşayamadığım her günü

Yakarak

Dün

Senin sesinde

Son nefesini

oynadım

Çok uğultulu grizu rengi solmuş ruhun

Soluğunda bir dağ esintisi

Ezberlenmiş masallarda ölüm tiryakisi her sufle

Her replik sonrası iki çizgi avuçlarımdan göğüsüne

Nabzına düşen binlerce yontu bıçağı

Yalnız muamma

Benden çoğalan

Önceden bir sonra

Bilmem anlata bildim mi

Üç gündür dünya...