Yüreğimde Mavi Konaktan K/alma Anılar

iki basamaklı hayat öykümün

ruhumu hapsettiği gecelerden birinde

yolumu kesti hasret

basamaklara çökmüş göğü dinliyordum

gözlerim kuşların kanatlarında

etrafta sıradanlaşan ne varsa

güne dair doğuş ve batışlarda

aralansın istiyordum mavi konağın kapısı

aydınlığı anlatsın sokağımdaki fenerler

güneş aymadan, aşk doğmadan

kapımdaki sarmaşıkların arasından

ay ışığına dost gecelerden sonra

ne vakit kapatmıştım penceremi sert rüzgarlara

kaç asır oldu meleklerle halleşmeyeli

yüreğimde acıtan unutkanlıklar

gün b/atmış ne fark eder

çıkamıyorum saklandığım yerden

sokak parkelerini dövüyor sorular

uluma sandığımız köpeklerin dansı

konağın perdesi aralıklı

özlemler serpiştirilmiş desenlerine

bir sobe dese yeter gerçek sahibi

mavinin yüzünde keder

benliğimi deniyor bütün çetinlikler

nice anı biriktirdim avlusunda

basamaksız çıkılmış mı hiç göğe

merdivenleri erittim aynalarda

nice Haman'ı diriltip öldürdüm ruhumda

kimi zaman bir Musa yetişti imdadıma

mavi suları yardırdı acılar

kimi zaman kendi ç/ölümde susuz kaldım

Vallahi yalnız kendimle savaştım

martılara öğün olsun diye değil bunca yaşanmışlık

güneşe b/akarken bu konakta yalnız kaldım

ki yüreğim güneşten daha aydınlık

nice pervaneleri hasretimle yaktım

bir kere dönüp bana

nedir bu hasretliğin demedi

anladım onun bir dili yok

mavi konakta yüreğime dair anılar

ben hala odalarında söyleşmekteyim

penceresinde şiir

toprağında etten adamlar

saksılarında umut fışkırtan gülüşleriyle

aklım hala o cemrede

ilk nasıl düştün yüreğime

ve şimdi yüreğim

sonsuz ba/harların peşinde