Yürüdüğümün Ortası

yakınlaşmak gibidir kumsal duruşunun kumral

kısık sesli yağmurlu ara yol belirsizliği

ben hep iki arada bir derede olmayı seçtim

yapım buydu netleşememiş hüzünler başı sonu yok

ara renklerde gökkuşağı özlemli tüyleri ürperik

aşk ateşe dokunmak çıplak elle sakınmadan

gövdemi yasladığım karyola büyük gözlü içeriksiz insan

düşünmelerimin redakte edilmemiş kahır çekeni

seni tanıdıkça yol aldım acıdım kendime ağaçlara şefkatli

yaşlı kaplumbağalar gibi güldüm içimdeki çölleşmeye

rakı kadehlerinin sabaha hazırlanan yapışkan yalnızlığı

içi boş devrilmiş geçmiş anların anlamsız uğultusu

bekar odalarımın birikmiş çamaşırları kokar şehir

aradığın bahar özlemi değilim ben bunca yürüdüğümün ortasında