Yürüyorum Çaresizce

Şehrimin en karanlık sokağındayım

Aydınlık geleceklere kaçıyorum

Ya sen gel

Yada ben ölüyorum

Yürüyorum

Nereyedir bu yürüyüş

İnan bilmiyorum

Sokak lambaları yetmiyor

Hedefimi görmeme

Kaldırımlar çare olmuyor

İçimdeki hislerime

Yürüyorum

Aynı zamanda ağlamak geliyor içimden

Haykıra haykıra çaresizce

Eylülün serin havası çökmüş üzerime

Ağaçlardaki yapraklar ha düşmüş

Ha düşmek üzere

Can çekişmekte

Can bulduğu gövde üzerinde

Yürüyorum

Ardıma bakmadan

Karşıma çıkacakları hesaplamadan

Yıldızlar sessiz

Sokak tenha

İçim paramparça

Sen görme bu halimi

Senin için ne hale geldiğimi

Görme...

Yürüyorum işte

Ayazın kucagında

Çaresizce

Yürüyorum...

Ölümüne...