Yutkunamam Sensizliği

dilim düğümlenir

daha adının ilk hecesinde

hıçkırık boğar

gözyaşlarım tuz eker bedenime

bir eylül hüznü sarar dört duvarımı

aylardan haziran

şimdi uyanmanın tam sırası

kabus bu

sensiz dünya azap bana

gitme...

yutkunamam sensizliği

çok aç kaldım

cebimdeki dipsiz delikten dolayı

hiç acıkmadım lakin

sana acıktığım kadar

her günüm sana oruç

bir iftar vakti gel

gitmemek üzere

yutkunamam sensizliği

bir kelimeyi çok görme

bin bir kelime bilen lügatıma

yandım sensizlikte

küllerimden armağan et

benliğimi sana

gel kadınım

gel son sözüm

bırakma beni uçsuz bucaksız bozkırlarda...