Yuvasına Ay Gider
Gece bitti bitecek gökyüzünden Ay gider
Yorgun düşmüş gözlerim bebeğinden fer gider
Giden gitsin bu demde gitme benden sen yeter
Bir günlük ömrüm olsa her saniyesinde sen
Saatleri kandırsam kalkmasalar yerinden
Koca bir ömrü döksem gül kokan ellerine
Kare kare ayırsam sonra çeksem gözüne
Bir büyük sevdası ol şu küçülmüş yüreğin
Yücelttikçe yücelsin varsa eğer cevherin
Dilimde lal kulağımda sağırdır sevda
Hiç kimseler duymadı iki hece olsa da
Ordan burdan serzeniş bel ki biraz hasbihal
Gönlüme yoldaş ol biraz yanında kal
Özlem ölümle eşmiş yalanmış duyduklarım
Yalana alışsam da dinç kalsa umutlarım
Güz mevsimi senenin gitmelere gebeyken
Uzaktan yok gelen yakında hiç bir yâren
Böyle kalmış anlımda karaları kaderin
Kaderle rövanştayım var mı bilmem haberin
Gittiğin yollarda gölgem nöbete durmuş
Gün batınca gözlerim hayaline ay olmuş
Usul usul sallan gel karanlıklar nurlansın
Ellerinden tutunca tutan ellerim yansın
Yanağıma dokun, bak sen kokuyor hâlâ
Kokunu özledikçe kızdım esen rüzgâra
Getirir arada bir solukluk kokunu
Güz düştü saçlarıma bulamadan yolumu
Ay giderken geceden
Zonkluyor ayrılıklar
Uluyan kurt sesinde yırtılır karanlıklar.