Yüzler

''Nereye baksam bir iz, yaralı bir yüzden

Belki bu yüzden

Ya da kendi yüzümden...''

Kabuğu çatlıyor

Kozadaki gecenin

Belli belirsiz siluetler düşüyor karanlığa...

Yüzler görüyorum.

Yüzümde yüzünü jilet gibi dolaştıran

Yüzsüz yüzler.

Yüzünüzden mi yüreksizliğinizden mi bilmiyorum

Yüzünüze bakıp hikâyeler yazıyorum...

Yüzler görüyorum...

Biri gülümsüyor, diğeri gülümseyene kızıyor

Bazıları gizlemiş yüzünü ayaklarına, suskun

Bazıları kapatmış gözlerini avuçlarıyla, uykulu

Kimliği belirsiz

Kadınlar

Adamlar

Çocuklar

İnsanlar geçiyor yüzleriyle gecenin kuytusunda

Ana avrat sövercesine kendi hayatlarına...

Biri sesleniyor

Sesinde yüzü yırtılıyor

Yırtılan yüzde bir feryat

Belli ki canı acıyor

Acıyan canında bir öfke

Bu öfke kime, niye?

Susuyor sonra biri

Bir diğeri bağırıyor

Ağlayan yüze, öfkeli bir yüz gebe

Biri mahkûm

Biri ölü

Ya da faili meçhul bir öfke...

Yüzler doğuyor

Yüzler ölüyor gecede...

Bir çocuk gülümsüyor sonra

Yüzüme bir telaş düşüyor

Belli belirsiz bir sevinç

Gülümsüyoruz çocukla

Umut ve düş

Sevgi ve barış

Çocuk ve ben

Oyun oynuyoruz karanlıkta...

Kabuğu çatlıyor

Kozadaki gecenin

Gölgeler dolaşıyor sokaklarda

Çocuk bana bakıyor

Ben çocuğa

Ve kaldığımız yerden devam ediyoruz

Yüzlerden hikâyeler yazmaya...