Yüzsüz Hayat

Kim demiş yaş otuz beş yolun yarısı diye

Daha yirmi beşinde açamıyorum gözlerimi

Tenimin bedenimi sımsıkı sardığı günler geride kaldı sanırım

Ellerim nasırlı ve titrek

Radyomdaki kıpır kıpır müziklerin yerini türküler aldı en acıklısından

Gülerken ağlar mı insan yürürken emekler mi bir anda

Yağmur yağarken sel sularına kapılmak ,

Kar yağarken kutuplarda uyanmak gibi benimkisi

Küçük bir çocuğun göz yaşlarına bakıp ta ağlıyorum artık

Sebebini bilmeden

Kafamdan aşağı sular akarken annemi görüyorum

babamın nadir gülen yüzünü

Gözümü her kapadığımda evimizin yanındaki en yüksek dağa çıkıyorum

Salıyorum uçurtmamı göğe çıktıkça gülümsüyorum

Hırçın bir rüzgar çıkıyor ansızın ,sıcak mevsimin soğuk gününde

Koparıp götürüyor onu benden hayallerimle birlikte