Yüzün Eskimiş Bir Zamanın Bitmeyen Hikayesi

son güz sonrası kuruyan dalında kalan

sararmış son yaprağın hikayesiydi bu

asılı kalmıştı sanki geçmiş bir mevsimin duvarına

eskimiş bir çerçeveye tutunmuştu

zaman ötesi uzaklarda gülümserdi o

gün gün sararan eski bir resimde yüzün

eskimiş olsa da zaman deli esen bir rüzgardı

estiğinde saçların dalgalanırdı serin nisan akşamları

toplardın dağılan parçalarını yüreğimin

sanki saçlarında buluşurdu hasretler yıldızlar

toplardın saçlarını o zaman pırıldayan yıldızları okşardı ellerin

bir ömrün kader çizgisinin üstümüzden geçtiği

yaşanmış bir zamanlar' da

hep izi kalan ölümsüzce bir sevginin

gecikmiş akşam vakitlerine sığdırdığımız mutluluk anlarıydı

kırık dökük bir yaşamın ıslak kaldırımlarında

işte böyle canımın yarısı

şimdi ,

yüreğimin duvarına asılı kalmış bir tek resim

ve bir gülümseyiş işte hepsi

yüzün ,

benden gitmeyen bir hüzün

eskimiş bir zamanın bitmeyen hikayesi ...

15 . 02 . 2015 istanbul