Zaman

zaman

zamanla

insana çevirir şehirleri...

şehrin ortasında gökdelen

ortamda sen!..

karınca yuvaları basmış çeperimizi...

dönüyoruz şehir ve ben

açılan eteklerimizden dökülüyor

saksı gülleri...

kırağı yağıyor şehrin üstüne

hayat dilenen çocukların

elleri üşüyor şimdi...