Zaman Ağrısı

...

aynı zamanda

sinemde 'yaz' dedi batan güneş

hükümet at koştu

avrat vurdu

dudakları yardı yavan ekmek

vuruldu yoksul ve yoksun

önce bir türkü gibi bakakaldık...

tabi dal kiraz vermezse bodur kalır çocular

denmişti delirmeyi ağır kusurlu saymak kolay

deli ''sevgili güllük'' dedi

''insanlar sabahları uyanırlar. güneş sabahları doğar. insanlar işe giderler. ayakkabı giyerler. bazen lacivert, bazen siyah, bazen beyaz arabalara binerler. bazen de kahverengi ayakkabı giyerler. hava vardır. su vardır. bazen yağmur ya da kar yağar. kış vardır. kışın hava erken kararır. evlere gidilir. çorba içilir. şeftali yenir. insanlar pazen ya da başka kumaşlardan dikilmiş pijamalardan giyerler. pikniğe gidilir. at vardır. en çok kahverengi ya da ona yakın renklerde atlar olur. bazen taksi tutulur. kuşlar havada uçar. yer vardır. ona basılır. yaz olunca denize girilir. balıklar yüzerler. yeşil vardır.''

hepsi bu işte çoğunlukla tek başına da değildik ki

çirkin yoksunluğun içinde

yaşamak diye-diye

yani içte

yani delirmek şiddeti öpe-öpe...