Zaman Penceresi

yıllar ne çabuk geçti sevgili

ellerin avuçlarımda kaybolurdu

gözlerin gülüşlerimde

hani karnımızda aç kalırdı ara sıra

yinede sığınmazdık karanlığın kuytularına

bir küçük pencereden

iki ayrı dünyaya bakardık

ve kırıktı pencerenin camı

biz geleceğe el sallardık

şimdi iki ayrı pencereden

ayni dünyaya bakıyoruz

gecenin sessiz karanlığında

gözlerimiz görmesede birbirimizi

ve görebilmek için içimizdekileri

buğulu bir pencerenin ardına saklanıyoruz

düşüncenin son açmazında

zamansız düşlere yatıp

belkide bir kelebek çıkmazında

kendi penceremizden nerelere bakıyoruz