Zaman Yanığı

güneşin sıcak tohumları döküldükçe üzerime

sayfa sayfa soydum tenimin geçmişini

başı dönüyordu zamanın

amansız kaldıkça telaffuzu imkansız kelimeler

küflenmiş cümlelerde

yığın yığın bir telaştı avuçlarımızda

terli tuzlu renkler

küle bulandıkça

ve

griye çeyrek kaldıkça gökkuşağı

kalplerimizde su toplayan fütursuz heceler

anlık yanıklarıydı hafızamızda kilitli kalmış kıvılcımların

sahi

adı neydi vazgeçmenin?

gidip dönülemedikçe

her köşe başına ekmemişmiydik çocukluğumuzu

ve gamzelerimiz de büyütmemişmiydik menekşeleri

bir zamanlar

biz gülmemiş miydik adamakıllı

yanımızdan geçen rüzgarın

kulak arkasına taktığı karanfile

devrildikçe üzerimize kan revan ayrılıklar

büyümemiş miydik istemeden

bir zamanlar

ne çok biz vardı zihnimizin koridorlarında

ne çok çarpardı yüzümüz

kalabalığına aklımızın

şimdi

dilimize dolanmış yılanların

zehrini kusuyor kelimeler

imlası bozuk anıların üstüne

ve

zaman yanığı kokuyor ellerimiz!