Zaman Yokluğunun Ertesi

/ ne gün sayıyorum ne de uyuyorum geceleri! /

yüreğim sıkışıyor

göğsümde bir yırtık gibi yokluğun

uçmak isteyen titrek bir serçe gibi çelimsiz

ve rüzgara arkasını dönemeyecek kadar cesaretsizim

bildiğin gibi değil!

yokluğunda başka bir hal aldı yüzüm

bakışlarım solgun

eskidi gülüşlerim

ve yanağımda hiç yoktu sanki gamzelerim

öptüğün yerden çürüyor sevinçlerim

bir sözüyle dünyayı deviren ben,

şimdi tüm devrilmişliklerin altında gibiyim

öylesine ağır

ölesiye zor

yastığımda hala kokun

ellerimde ise parmak izlerin

ve gözlerinin değmediği her an

kanar gözlerim

gün doğumları sancılı

gecenin tüm ağırlığı kasıklarında

ve her sabah öksüz

her tan yeri ağlak

şehrin tüm camekanlarında yüzün

afişe edilmiş gidişin

çığırtkan martılar

alaycı

yokluğunun ertesinde

günlerden hüzün

yokluğun

ölesiye hasret

öylesine rezil

onaltıkasımikibinon