Zamana Kesik Haikular

Sobe

akşamı unut

aşkla unut korkuyu

gel de yağmura...

Mütevazi Acı

kaldırım taşı

kaldırmadı hüznümü

taş gibiyim de...

Varsan

ne dağ dağa sus

ne de dal dala ırak

koşuyorum da...

Acaba

kimse karışmaz...

sayıklarken yollarda

yalnızlığımı...

Tek

kentler eskirken

anılar yenilenir

zaman hep aynı...

Yalnızlık

tozlu ve soğuk...

geçmişten bugüne dek...

farkı acısı...

Hep Aşksız

kuşlarım öldü

kimi arkadaşlarım

sığınamadım...

Unutmasan da...

yırtık resimler

naylon torbalardayken

buruk uyunur...

Neyse ki

ihtiyar ağaç

genç öpüşlerle yoğun

sonbaharda da...

Hemen Şimdi

oda karanlık

dışarısı gölgeli

annem çağırsa...

Onur

yarı yolda kal

denizde hep bat...olsun...

ufuksuz kalma...

Buysan

gün batarken gel

yalnız kendini anlat

barış kendinle...

Ömürdür Ölüm

çocuklar uzun

büyükler kısa uyur

ölümdür ömür...

Belki...

çizgide nokta

adımlarıma cesur

belki iyidir...

Yeryüzü Yıkanırken

toprak ıslandı

ayaklarım çamurlu

ellerim kirli...

İlk İlktir

müziği duydum

aşk seni yaratırken

kollarımda ilk...

Deniz Yoldaş

kayalara çarp

hem çarpılırken yürek

aşk çok çarpmasın...

Hep

o ana dönsem

iyilikle çözerdim

çözülmezdim hep...