Zamanın Gerisinden

Uzun zaman önceydi Tanrı biliyor ya

vefasız bir babanın dilinde unutulmuş bir evlattım

lakin ben de uzun bir süredir bunu biliyordum

kurutulmuş gül bahçelerinden kurtulmuş

bahanesiz bir bahar rüzgarıydı umudumuz

geldi sarıldık ve darmaduman ettik ortalığı

sarkık bıyıklıların toyunda ağlaştık

bir yanımız bahaneler ormanı bir yanımız kuru ot

biz hep kalbi kırık çocuklarla anlaştık

sağanak altında öyle güzeldi ki deniz

yağmura yeminler edilir ki ben de öyle biriyim

sinekler Tanrısı sanıyordur inekleri

kim bilir hangi dünyanın izini taşıyordu elleri

öyle sıcak öyle bahanesiz tutturmuştuk yeminleri

pencere pervazındaki kuş gibi puşt gibi sustu

kabardıkça kabardı göğüs kafesinde nefesi

yollar birbirine karıştı son bahardı gün karardı

öptük kokladık yokladık ihtimaldir ki anladık

iyileşmeyen yaralarımız var bizim aldırmasak da

bir şeylerin aklına gelemeyecek kadar yoklarımız

sonrasını düşünmekten öncesini anlayamadığımız

derin istihbarat fiili livata filan falan

öylesine tuzaklarla dolu bir ömrü harcadık ki

şimdi ölmekle doğmak arasındaki farkı sorsalar

ifade ettiğimiz her olayın farkına varamayacak olanlar

mana aleminde sırlar odasına takılıp kalırlar

çok değil yedi bilemedin sekiz yaşındaydım

kırıkçı kadının yamuk tutturduğu zaman sol kolumu

ondan sonra aldı yürüdü peşim sıra aksilikler ordusu

çok yoruldum infak etmekten kendimi çok

vefasızlar ordusunda borazan öttürmekten her daim

uzun ince filan değildi yollar bildiğin toz toprak diken

takılır kalırdı boğazımda çocukluk yıllarım

ben ebegümeci toplayan ellerin madımak kesen bıçağından

daha da keskin bir yüreğe sahip annenin çocuğuydum

kopan tespih taneleri gibi dağıldık sonra sokaklara

patlak lambaların altında kaşkol bere ıstırap

kimse kimseyi gerçekten tanımıyor nasılsa bu hayatta

güvercinler göğüslerimizden kaçıp gittiler gökyüzüne

umudumuz erken gidenlerin ahında kaldı hep itiraflar iltifatlar

çünkü beyazı kirlettiler karayı ziftledi intizarıyla kalpsizler

kimse kalmadı önümüzde ya da arkamızda terk ettik tahtı

bahtımıza inat alan aldı gitti kel oğlanın külahını

küflü peynir kokusu gibi geldi uzaktan ölüm zamanı değildi