Zamanın Gözyaşları

unutulur yaşamak o zaman güzel

tatlı kaygılar oyalar aklın ayağını

gün uzun güneş arkasıdır aydın yüzüyle

korkusuz geçilir ölümün kıyısından

yaşamak sığ bakma sanatıdır

ilk eşik ve sonrası için tasarlanmış

sorgucu insan ifadeleri

tutarken başka bir zamanı

farkına varıp öte evren gözleriyle

kendini kafeste hissedenler için

dünya kahredici bir yerdir

yani çocuk ciddiyetinin durdurulamaz arzusuyla

çalışmıyorsa yürek

bu tezahürden eser

gerek yoktur daha fazla uzatmaya zamanın gözyaşlarını.