Zamanın Yüzsüz Alnı

Hangi yağmur arındırır, ne kadar gözyaşı,

Çocuk kanıyla lekelenmiş mahzun toprağı?

Gökten inen her damla birer matem nişanı;

Yıkasa da elini, silemez kalpteki kanı.

Gökyüzü titrerken dilsiz bir feryat ile,

Toprak, nasıl taşırsın bu yükü, cellat ile?

Zaman kefen biçse de sönmez bu kor ateşler;

Her şafak o topraktan hüzünle doğar güneşler.

Hangi nehir durulur, hangi deniz pak olur?

Bir masum can gidince koca dünya hak olur.

Bir çocuğun bakışıyla devrilir nice çağlar;

Bir annenin ahıyla yanar gök, susar dağlar.

Suskunluk perde olsa, örtmez bu yarayı;

Vicdanın sustuğu yerde büyür zulmün sarayı.

Ey insan, söyle şimdi, hangi söz yeter buna?

Masumun kanı akmış zamanın yüzsüz alnına.