Zavallı Adam

Geceydi,

Alaca karanlıkta,

Sokak lambasının altında,

Eski püskü paltosuyla,

Soğuk ve ayaz gecenin,

Kuru soğuğuna direnen,

Bir adam.

Titreyen sesimle,

Neden bu haldesin diye,

Sordum zavallı adama.

Kaldırdı ağırlaşmış başını,

Baktı gözlerimin içine.

Çatık kaşları ve yumuk gözleri,

Buruşmuş yüzünde ise

Yılların yorgunluğu.

Bir yarim vardı,

Sırma saçlı, gül kokulu.

Gözleri umudum,

Gülüşü ise mutluluğumdu.

Ayrıldı ellerimden,

Narin elleri.

Yaktı yüreğimden,

Nedensizce gidişi.

Söküp atamam içimden,

Pervasızca yanan ateşi.

Gözyaşlarıyla karışık,

Dökülüverdi bu kelimeler,

Adamın yorgun dilinden.