Zebani

cehennem zebanileri kol kol gezer caddede

çıplak ayak çıplak bacak

kıvranır toprak

bastıkları yerde..

ve duman gözlerime dolan

boynumda urgan

sürüklüyor peşinden kor bakışlı fettan.

bütün saksılarım yerde,

kırılmış kılıç çiçeği ortasından

duvarlarda tırnak izlerim

ve sandalyem ters, yerde

dökülmüş yıllarca sakladığım şarap

içimde korku içimde ızdırap

ruhuma yapılan işkenceden

kurtarmalı,inandığım kitap.

bir ölüm sessizliği bir ağıt içimde

kuş gibi ansızın düştüm yere

karanlık çöktü renkler renk değiştirdi

ve aktı gözyaşları mumun pencereme

içime düşen kuşku.

fırlayıp kilitledim kapımı

bir türkü,kıtaplarımın arasından..

sessizliği bozdu beni korkuttu

onunla gelmiştiler

kulaklarımdan girmiştiler

iyileşmedi o yara

kulaklarımda hala

kapan! kapan göz kapaklarım!

yastığım battaniyem

yeter gelme üstüme! gece!

yazsa ellerim azraile dilekçe

parmaklarım kilitli, çenem kilitli

ve vakit hala gece

ben şairdim ilk şiirimi yazmıştım

ateşte gülen zebaniye

kızıl saçlarıyla yırtmıştı göğsümü

biliyorum şimdi biliyorum..

o attı değilmi beni,

kömürleşmiş geceye