Zemin Kayardı Ayaklarımdan

Her 23 Nisan'da

Serserice uçardı uçurtmam

Bayrak ellerime tutuşturulduğu vakit

Zemin kayardı ayaklarımdan

Sevince boğulurdum kendimce

-Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı

Oh olsun kimseye de kalmadı ya çocukluğum..

Şimdi makaram sarı bağlarken

Alnından öptüm yalnızlığımın

Hafızamda yıkılırken

Satılan kızlar istisnalar hariç

Kırmızı kurdelalar

Çiçek çiçek çelenk

Artakalmış kurşun ağırlığı sıvazlamalar

Gözlerimi yumduğum kadar su damlası

Kalbimin çırpınışı kırk yıllık yüküm

Hiç garip değil kimselerin olmaması

Çocukken de böyleydi

O kadar çok ki

Sen gibi korumayı bilmeyenler Atam...

Artık kime nasıl doğarsa doğsun Güneş

Ki adına jest diyorum pes ettirseler de

Kendime sunumum bi nevi saniyelik ümit

Tabi ki çiçeklenme mevsimi bundandır

Ömrü türkü senfonisine benzetmem

Bir umut

İki umut

Üç umut

Bir ela

Bir boz

Yıl odur budur 23 Nisan sonrası

Hep ölüme düşüyor vakit

Her bir yanda öyle çok ki küstüm çocukları

Satılan kızlar

Kırmızı bel kuşakları

Kağıt helvası

Uçurtma avcıları

Doyulmayan yaşamak merakı

Başlangıçsa yıldız toplayan çocuklar

Kalabalığın can damarı

Yok sonrası

Yetmeyen güçte

Avuçlarıma sinmiş çığlığım

Lodosa benzer sevmeler

Bir de sindirilen ruhta iskelet yığınları

Felaketi geçmeli sürüsüne bereket

Daha yavru iken ipini çekiyorlar geleceğin

Anlaşılmaz zulüm ve yok öyle sonsuz gelecek güzelliği

Şimdi sitemim den daha çok yaşayacaklar

Kuşaklar aziz Allah nidaları şu kurşun ağırlığı

Mantığı ne güzel

Allah insanı kendisi için yaratmış yaratmış da

15 yaşın şuursuzluğu ne yapar

Cahilin beyine döşediği mayın gibi sonrası af

Pırıl pırıl olmaz artık göz bebeğimin karanlığı

İmkansız

Simsiyah iyimserlik şimdi

boynum kıldan ince mi ince

Kaldı ki sağım solum yobazın

Üstelik marifet yaşamak

Ne mümkün rastlamak

kör cahilin elinde dolu dolu gülücüğe

Hala kırmızı kuşak dolanıyor ince bele

Senden sonra Atam

Armağanın yani bayramım

Olmadı daha 15 yaşımda

Sabah mezarlığı olmuş içim

''Devrimci mi olsam'' dediğim akşamları hatırlatıyor

Doğan her gün yaşamak hırçınlığımı kıyılmış sonrasını

Hah şimdi bilmiyorum

İyi mi

Kötü mü

Umurumda değil demesem de

Alnından öpüyorum yalnızlığımın...

Şimdi saat bir çeyrek ölebilirim

Belki cahilin elinde ölmüşleri öperim

Bir selâ okunur ardımdan

Ruh su dolu havuzmuş

Havuzu aydınlatan ışık deniyor denmesine de

herkes şanslı değil

Bugün dönen Dünya

Rezaletin ta kendisi

Ki artık bana ne bunlardan

Vaktinde kana kana doymadım

''Benimdi bu bayram'' diyemesem de

Her 23 Nisan'da

Serserice uçardı uçurtmam

Bayrak ellerime tutuşturulduğu vakit

Sevince boğulurdum kendimce

Zemin kayardı Ayaklarımdan...

''Çocukları sağlıklı bilgili yetiştirilmeyen uluslar, temeli çürük binalar gibi çabuk yıkılırlar. ''

Ah ulvi ses şimdi bir sürüye ait değilim

Bugün 23 Nisan yıl 2013

Hafızamda yıkılırken bi dünya sübyan

Kimselere kalmıyor ya çocukluk yanları işte bu

Dilerim sürer gider bayram sevinçleri

Kutlu olsun 23 Nisan Dünya Çocuklarının Bayramı

Ne kadarsa bir ömür boyu...