Zerk Eden Bohçanın Gecesi

Işık lambamdan sokağa düştü

yalnız peltek yürüyüşünü gördüm

başka bir ışığa

üstünde açık bir kapının

insana gölge bahşettiği yerde

kollarıyla sarıldığını birinin

Sana öpüşünü ıslattım

ellerim sevişti gözlerinle

geceye kurnazlık kattım..

gölgelerinizin uzanışlarını pembeli perdeden

bir var bir yok sandım

sarı ışıkta parmak izleri

gelip gidiyor

Karanlık yetmez örtmeye eminim

daha o kapıdan geçmedim

daha kördüğüm hayatım

daha teneffuslu ki lavantalar

günbatımı bohçası zehiriyle

daha bir şevkle zerk ediyorken dudaklarıma

O kolsuz kapı uzanmışken sarılmaya

Hayaller realizm dersine giriyordu

Bens o kapıdan..