Zeytin Gözlüm

Ve yalnızlık

Diğer adın olmuşken benliğimde

Sahte duvarların gülüşlerinde düştüm

Senin yalnızlık kokan cennetine

Sitemkar bakışlarımın en asi tarafında

Damarlarımda geziyordun

Kimliği belirsiz kaçışlarının

İhtilalininde kalıyordum kendimle..

Sessiz duruşlarımın

Söylenmemiş cümlelerinde kalıyordum

Söyle çekinme

Nereden girdin kanıma

İnziva çekildiğim gecelerin

En anlamsız yerlerinde yakaladın beni

Ve şimdi

Sağır olmayı diliyorum senden ötürü..

Unutmak isterdim seni

Ömrümün tozlu raflarından

Karalamak isterdim seni

Senden kara sayfalara..

Utanmaz bakışlarının

Kan revan mızrapları

Silmek isterdim ruhumdan

Benden heder bir ben bıraktığın geride

Uykularım haram olsun yalnız gecelere...

Bırak git öldür kendini içimde

Gölgem bile terke seyran ederken

İzbe köşelerde hasret kaldım benliğime

Kendim kadar senken

Büyüttüğüm sen bir ben etmiyor neznimde

Unuttur sözlerini bana

Bu yalnızlık doğurmaz bir aydınlık daha

Mağrur düşlerimde sürüklenirken yalnızlığına

Kabustan kabusa lades oynuyorum

Aklımdasın ..

çıkar mısın ..

Kendimden kendime yol alırken

Sen kadar gidiyorum

Kalıyorsun gittiğim yerde

Kalıyorsun bir türlü çıkartamadığım

Zeytin gözlerinde...