Zifiri Şiir

Hayallerimi tahta bir iskemlenin üzerine oturttum

Ve hasretle izledim karın damlayışını caddelere

Ellerimde bir avuç güneş ile

Boyadım yalnız kalmış bütün kuşların kanatlarını

Mahallemize şiir değdi dün gece

Çünkü yıldızlar bulutlara ağladı

Her göz yaşında tanrı gökleri dağladı

Sararmış bir kitabın yapraklarından uçak yaptım

Ağaçların dallarına tutuşturdum yaşamayı

Kim istediyse ona verdim mutluluğumu

Uyursam geçerdi belki karanlık

Şehirler susardı ve bir şair düşerdi çatılardan

Sura üflerdi İsrafil en derin nefesiyle

Daktilo seslerinde yaşardı kadınlar

Lirizmin doruklarında sevişirdik yalnızlığımla ben

Eğer kız kardeşim odamın kapısını aralamasaydı

Damarlarımı tokatlayabilirdim çılgınca

Opera söyleyen kadınların sesine aldanmaktansa

Kapı gıcırtısında can bulmayı yeğledim

Maviliğinde denizlerin

Ve rüzgarında kağıttan gemilerin

Gönlümü eğledim

Üç iki bir

Ve yaşamak son kez konuşur

Kucağında serseri Azrail

El çekerseniz ışıktan

Güneş bile korumaz sizi

K A R A N L I K T A N

Susuyor sancı

Ölüm sessizliğinde korku

Ve unutmak bir salıncak

İki perdelik oyun

Uyanmak ve kahve

Acı

Sessizken daha bir katlanılmaz

Aynı nefese baş koyduğumuz

Yaşadığımın evreni

Zehir gibi aynı

Zifiri