Zıt Kutuplar...

İstanbul...

Ah İstanbul !...

Sen hep benim zıt kutbumdun...

Bilmem ki bu garip benden ne umdun?

Ne kadar kaçarsam kaçayım senden;

Her kaçışımda çekip aldın beni benden...

Bütün isyânım, beni hapsettiğin bu rûhadır;

Ne yana gitsem, yolum hep aynı gürûhadır...

Denizde esen yelden, havada uçan kuştan

Bir haberin yetti, düştüm tırmandığım yokuştan...

Anladım, artık kurtuluş ümidim yok senden;

Döndüm dolaştım, yine yapıştım bak ensenden...

Bilmem ki bu garip benden ne umdun?

Sen hep benim zıt kutbumdun...

Ah İstanbul !...

İstanbul...

.

.

.

.

"İsyanbul" diye takılmıştım ona birgün...

O günden beri o da benimle uğraşıyor...."