Zorbalık Üzerine Mücrim Kargabüken Sözler II

sessizce ölür umutlar bizde

oysa, gökyüzünde asılı kalmış

her yağmur damlası kadar okyanustur içimiz

adını bilmediğimiz, mütehakkim düşleri ezmiş

uzak mahşerlerin eşiğinde doğan çocuklarız biz

biz, bizden önce doğanların yalanlarını devraldık

sözde adalet, özde zulümle yoğrulmuştu ekmeğimiz

umutları alınlarından öperken

bir daha konuşmamaya yemin ettik

bir parça gökyüzüydük, bir parça bulut

ne vakit yağmura sevinsek

haykırışımız mutlak bir umut

içimizdeki çocuk, o büyük yoksulluk

umut, yüreğimizde paramparça yahut