Zoruma Gitti

Dostum öğretmendi, sohbeti hoştu

Yaklaştıkça güzü, zoruma gitti

En mühim sağlıktı, gerisi boştu

Ağladıkça gözü, zoruma gitti.

Görüşmeden tek günümüz geçmezdi

Tam insandı, fakir / yoksul seçmezdi

Ehil olmayana sırrın açmazdı,

Dağlandıkça özü, zoruma gitti.

Dost ile düşmanı, tez seçemedim

Kırk yıllık dostumdu, vazgeçemedim

Sevgiden, sevdadan söz açamadım

Düştükçe hep yüzü, zoruma gitti.

Birçok aşıkların, aşkı yalanmış

Gözü kör edenmiş, ömrü çalanmış

Vefası, cefası, bahtı alanmış

Döküldükçe hazı, zoruma gitti.

Eğitimde ışık, başta miğferdi

Gönüller fatihi, kalpte neferdi

Vazgeçilmez bir dost, hep muzafferdi

Bahşettikçe nazı, zoruma gitti.

Eşine, dostuna gönlünü serdi

Can Ayselce dostum, dua et derdi

Tek lokma ekmeği, el ile yerdi

Dertli çalan sazı, zoruma gitti.

N'olur karaları, bağlama artık

Şu dertli sinemi, dağlama artık

O ceylan gözlerle, ağlama artık

Söyledikçe sözü, zoruma gitti..

24.10.2009