Zulümde Bağbozumu

kısa yol peyzajlarıyla geçiyor ömür

ağaçlar aheste hışırtılı yarenlikli

güneş yemiş yüzlerle vuruluyorum insana

su zerrecikleri şavkıyor çimlerden içime

karanlığım yok yüzüne sür isterim yüreğimi

kaskatı kesilirken havası uğurladığım yaprağının

gidiş gerekçelerimin kıpkızıl ormanlarında kayboluyorum

seni uğurlarken giden ben oluyorum yokluğa

ayrılığın minesidir gözyaşlarım

hain bir sessizlikte ünlüyorum seni

sesimle adın birleşince doğuyor umut

kendini ve beni unutmana

zulümde bağbozumu zamanıdır anladığımı anladığında

kırılır eşya ıslanır resim kayıp düşlerde aralanır tül

devran imkansızı aşmakta makulleşir

dağ biter

soluğumdaki türküde bir sen

kendin sandığın tozlu yol kokusu

hasreti baş köşeye oturtan keder gecede

biter anladığımı anladığında soluksuz

acının sağdıcı ayrılık

kış güzel gelecek

baharla sözleneceğiz

kesik çizgiler sıralanır

har vurup harman savurduğum kaderimde

geri dönüşü yoktur girdiğim hiçbir sokağın

ve düşünmeden atarım her adımımı

senin içinliğinlerin çünkülerime verdiği

güvenle...