Zümrüdü Anka

"kemik yapışmıştı ete

bürünmüştü bedene

tarihin birinde cismime"

zehirleyemem dünümü

yarınların yükünü taşıyamam semerimde

ben dünlerin emzirdiği çocuğum

iskeletler kurulur gövdemde

bırakmaz düşlerim ecelim olur kendi bedenim

dar ağaçlarında çürür kuytularım

dünlerimde büyür yarınımla evlenirim

kement atar sıyrılamam

boğazımı kemirir kendiri

arasından bugünleri doğurturum

gülücükler açar penceremi

maviliklerle boyarım

bahçemi yeşerten