Aşure Gibi Olalım

Bir aşçıdan beklenen ve istenen yemek tarifidir, öyle ya, bir bankacıdan kalp ameliyatı yapmasını isteyebilir misiniz? İşte malzemeleri: Buğday, nohut, kuru fasulye, kuru meyveler (kuru üzüm, kuru kayısı, kuru incir), şeker, tarçın, karanfil, nar, fındık ve ceviz ile hazırlanır. Damak tadına göre portakal kabuğu, elma, kuş üzümü, çam fıstığı, file badem gibi ekstra malzemeler de kullanılabilir. Ayrıca aroma vermesi ve renginin kararmaması için süt ve vanilya kullananlar da yok değildir. Yedi çeşit mi olmalı, on iki çeşit mi, bu size kalmış bir tercih… Kuru yemişleri veya meyveleri seviyorsanız sayılarını artırabilirsiniz. Sonuçta bu, bizim geleneksel yemeğimiz; istediğinizi ekleyebilirsiniz.

Aşure bana hep insanları hatırlatır. Farklı karakterleri, düşünceleri ve inançları olan insanların bir arada, bir kazan misali aynı dünyada kaynaşmasını… Herkes kendi tadını verir hayata ama sonunda ortaya güzel bir şey çıkar. Belki de aşureyi bu yüzden bu kadar değerli bulurum. Çünkü o, yaşadığımız coğrafyanın kardeşlik, paylaşma ve dayanışma kültürünün lezzetli bir temsilcisidir.

Aşure sadece bir tatlı değildir. O, insanların bir araya gelip kocaman kazanlarda kaynattığı; komşusuna, akrabasına, fakire, zengine ayırt etmeden dağıttığı; bereketin ve paylaşmanın simgesidir. Bugün modern şehir yaşamında, belki çoğu şey gibi aşure de biraz unutulmaya yüz tuttu. Ama hâlâ bazı evlerde tencereler kaynar, evin içi buğulu bir sıcaklık ve tarçın kokusuyla dolar.

“Tatlı yiyelim, tatlı konuşalım” en sevdiğim sözlerdendir. Hiç dikkat ettiniz mi? İçindekilerin hepsi birbirinden hem protein hem şekil hem de renk olarak farklı olmasına rağmen, kimse kimseyi ne kıskanıyor ne dışlıyor… Bu renk cümbüşünün içinden bir lezzet şöleni çıkıyor.

Bizler de aşure gibi olalım; saygılı, seviyeli ve adaletli…