Kahvelerden Bir Gün

Gitmemelisin,demişti son oturduğu kahvenin sahibi.

Gidersen,bitmez yollar.

Acıların bütünleştiği yerde sürüyordu hayat.Anlatmak istiyordu,tüm içinden geçenleri.Birçok kez yaşadıklarını unutacak evreye gelmişti,ama hep anılarının yoğunlaştığı zamanlar vazgeçirmişti onu.Ne yapmalıydı gerçekten ? İçinden umarsızca koşmak geliyordu.Sahiden ne olurdu koşsa ? Elini cebinden çıkarmadan yürümeye devam etti.Sol elini sallıyordu,rüzgara karşı.

Arnavut kaldırımlarına geldiğinde,kendisini yola bıraktı.Ne yaparsa yapsın,yaptıklarının bilincinde olacağını biliyordu.Ağlamamak için direndi.Hiç oturmadığı bir kahvenin önünden geçtiğini fark edince,ani bir kararla,boş masalardan birine yöneldi.

Kahveciye seslenip sipariş verdi.Çayının gelmesini beklerken sol cebinden sigara paketini çıkartarak masaya koydu.Nitekim çayı geldiğinde bir sigara yaktı.Duman içerisinde görünemeyecek kadar küçük bir burna sahipti.Kalın kaşları,zafer için her şeyini feda edebilecek bir komutana benziyordu.Kararlı tavrı ve pes etmeyi göze alamayan gururu...Kül tablasına yönelerek sigarasını söndürdü.Sol cebinde kalan üç beş kuruş ile çayın parasını ödedi.Yürüyüşünü sürdürmek için ayaklandı.

Rüzgar,saçlarını savuruyordu.Altın sarısına boyanıyordu çehresi.Neden böyleydi dünya Gökyüzüne bakarak bağırdı :

Kimse bilmeyecek !

Düşüncelerini göğüslemek zor geliyordu.Bir sigara daha yaktı.Yoldan geçen biri çakmak isteyene dek,yürüdü.Sol cebinden çakmağını çıkararak uzattı ve adam gittikten sonra olduğu yere oturdu.Yorulmuş muydu ? Tek derdinin bu olmasını diledi.

Karar vermesiyle birlikte,hayatı boyunca gerçekleri bilen tek insanın evinin önüne gelmesi bir oldu.

Baba,çık dışarı !

Babası balkona fırladığında yalnızca bağırmak istiyordu.Dürtülerini bastırdı ve sustu.Gözyaşları biriktikçe kirpikleri küçülüyordu.Uykusuzluktan şişen yüzü,bedeninden ayrılmak istercesine savruluyordu.Kuvvetli kolları penyesini yırtacak gibiydi.Babası hafif bir tonla ve hiç üzüldüğünü belli etmeden seslendi :

Elini sağ cebine saklamakla olmuyor,olmayacak ! Sakatsın ulan işte ! Sakatsın ! Aynısın benimle ! Aynıyız !

Suskunluğunu bozmadan arkasını dönüp yürüdü.Yürümeliydi...Acıların bütünleştiği yerde sürüyordu hayat ; ancak artık anlatmak istemiyordu,tüm içinden geçenleri.