Mektup

Bekliyordu. Elinde ıslak bir mektup. İçinde karşılık bulmamış sahipsiz keşkeler. Ve dahası yüzündeki yaşlara sığdırdığı suskun umutlar. Bu kaçıncı iç çekişiydi ? Oysa karşısında büyük bir hayat vardı kendisini bekleyen. Belki de hiç bilemeyecekti neden böyle yaptığını.

Attı mektubu sarının işgal ettiği denize. Ve ıslanan serenatlara aldırmadan koştu yokuştan yukarı. Vermişti kararını. Artık ne keşkeler üretecek ne de mektuplar ıslatacaktı. Sadece... Sadece yaş dökecekti bir hiç uğruna.

Not: Bu denediğim ilk küçürek hikayem. Umarım beğenirsiniz :)