Niyazi pilav yemez

Suvermez köyü denince, yetiştirmiş olduğu değerler ve bu değerlerin sayesinde kültürümüz, türkülerimiz, ağıtlarımız ölümsüz bir şekilde yüreklerimizde gereken yerlerini almıştır. Bunların içinde Kamil KARANFİL ile Niyazi GÖKŞEN iki arkadaş gençlik yıllarını beraber geçirmişler, beraber üzülmüşler, beraber sevinmişler ama hep birbirlerini sevmişlerdir. Bu iki değerli insanın bir hatırası ile başlayalım. Delikanlılık yıllarında Bir düğün daveti yapmak için, Vaysal(Veysel) a okuntu götürmeleri söylenir. O yıllarda Vasıta yok yani ulaşım araçlarından bir at dahi bulamazlar, yaya gitmeleri gerekir. En az 20 km lik bir yol gideceklerdir. Akşam sözleşirler, sabah erken yola çıkarlar. Niyazi Annesi hasta olduğu için çorba dahi içmeden aç karnına yola düşer Hamzahacılı köyünü geçerler, Niyazi ;Kamil arkadaş ben bir şey yemeden yola çıktım, açlıktan öleceğim herhalde der. Kamil ise ; Arkadaş sık dişini vaysala az kaldı, varacağımız yer emmimin evi orada karnımızı doyururuz der. Nihayet Vaysal köyüne varırlar, Emmisinin evine yorgun argın girerler, sofaya otururlar, gün öğleyi çoktan geçmiştir. Tandır damında ocakta bir şeyler piştiğini uzaktan gözlerler, yemek hazırlanıyordu. Biraz sonra Yengesi elinde bir sofraaltı ile gelir, sofaya serer üzerine sofrayı koyar tekrar tandıra gider. Emmisi Fakı hoca Suvermezde ne var ne yok diye bütün haberleri sormuş, uzakta oluşunun merakı ile olup bitenleri öğrenmişti. Sofranın üzerine yeni sulanmış, yumuşak yufka ekmekleri serilmiş, Mercimekli bulgur pilavı hemde tereyağlı mis gibi kokusu ile bir sahan içinde gelmiş yufkaların üzerine dökülmüştü. Dört baş kuru soğan da getirmişti yengesi. Kamil bir bıçak ile dörde bölüp sofranın üzerine koydu. Ev sahibi Fakı hoca tam haydi buyurun sofraya diyecekti ki Kamilin aklına bir muziplik gelir ve Niyazi pilav yemez der. Bunu duyan Niyazi , Munis bir yapısı olmasıyle utanır ben yemiyeceğim der. Kamil gülerek ; Niyazi arkadaş ben horata (Şaka) yaptım, olurmu hiç zaten sabahtan beri açsın dese de Niyazi sofraya oturmaz, Mercimekli pilavı sevdiği halde yemez. Kamil evden ayrılmadan önce ben biraz sonra gelirim diyerek yengesinin yanına tandıra gider, iki pilavlı dürüm yaptırır bir beze sarar saklıca yanına alır. Evden ayrılırlar, Niyazi açtır Köyü biraz geçince Arkadaşı kamile verir veriştirir, epeyce kızmıştır. Kamil çıkını açar, dürümleri Niyaziye verir barışırlar ve suvermeze dönmek için tekrar yola düşerler. Kamil Gençliğinde bir kızı sever, kızla buluşamaz, uzaktan suya gelip giderken ancak görmesine rağmen içindeki ateşi söndüremez bunun üzerine bir türkü yakar.

Arzum kaldı salınarak gidende Saldığın yadigâr saklıdır bende Merhamet denilen yok mudur sende Merhametsiz yâre çattı yollar Sevdânda yanıyor açılan kollar

Ay doğdu ışıdı beklemem gayrı Söylerim sırrımı saklamam gayrı Ayrılırım senden kız dini ayrı Dini ayrı güzelin derdine yandım Beni hep gönülden seviyor sandım

Pek erken yatmışsın sevdiğim güzel Yarin deli gibi sokakta gezer Kız senin ateşin sinemi ezer Yandım ateşine sıdkı bütünüm Kül oldum yoluna çıkmaz tütünüm

Baktım nazlı yarim uyumuş yere Vurup pencereyi kırasım geldi Atlayıp delikten girip içeri Soyunup goynuna giresim geldi Merhametsiz yare çattı yollar Sevdana yandı açılan kollar

Kamil'in babası genç yaşta bir atın çiftesiyle yaralanır ve vefat eder. Fakirlik ve kimsesizliğin sonucu sevdiği kızın başlığını tedarik edemez ve sevdiği kız başkasına verilir. Daha sonra Emirdağda sınava girer ve gardiyan olur. Gardiyanlıktan emekli olur. Arkadaşı Niyazinin hiç kimsesi yoktur. Babasını kaybetmiş hasta bir anası birde kız kardeşi vardır. Fazla bir tarlalarıda yoktur fakirlik içerisinde çırpınırken, o yıllarda Ege bölgesine bilhassa Manisaya Bağ bellemeye giden köy gençlerine katılır Yaya olarak on gün süren manisa yolculuğu başlar, orada üç ay süren çalışmaları sonucu bir yıllık yiyeceklerini alabilecek parayı kazanıp geleceklerdir. Köyden gidenlerle birlikte yola çıkan niyazi ; arkasında hasta bir ana ile bir kızkardeş bırakır. Niyazinin gidişinden sonra anasının hastalığı ağırlaşır ve vefat eder. Cenazesi kaldırılır. Bunun üzerine kızkardeşi bir ağıt yakar.

Örenler örenler yıkık örenler Niyazi'yi yetiştirin tirenler Yanıma gelsin de anası ölenler Anam anam kadın anam bal anam Niyazi gelince durma gel anam

Anamın mezarını koyun bir düze Ne deseler derler anasız kıza Düğünde bayramda gelirse bize Anama anama şişkin anama Niyazi gideli düşkün anama

Höğürüyor Niyazi'nin ineği Dağılacak kardeşimin tüneği İyi kötü bekliyordu binayı Anam anam kadın anam bal anam Niyazi gelince durma gel anam

Anamın mezarını koymuşlar uca Bakıyon mu bana ettiğin güce Nice adam yedin kademsiz peçe Anam anam kadın anam bal anam Niyazi gelince durma gel anam.

Niyazi köye döndüğünde anasının öldüğünü duyunca üzülür. Niyazi amca ölünceye kadar Kimsenin kalbini kırmamış, Hatır gönül bilen bir insan olarak yaşamıştır.