Tutuşur yürek

Ahşap bir evde yangın başlar. Yandıkça alevler büyür yükselir. Korku salar gibi durur yüreklere. Oysa daha bir başlangıçtır. Bu yangın tutuştuktan sonra kimse söndüremez. Yıkılır alevler birden yere yığılır. Bir müddet sonra alevler içine çeker ve yavaş yavaş sönmeye başlar. İşte beklenen son ''kül'' olur koca bir yangın.'' Ana Haberden bir yorum''.

Tutuşmak dedikte bir yangın başladığında yüreğinizde o yangını kontrol edebilirsiniz yada çoğaldıkça sizi yakan bir alev topu olmasınada izin vere bilirsiniz. Tutuşmak değimi bu olsa gerek, yüreği tutuşan yanmaya başlar. İçinde okadar yanar ki dışardan ateş onu yakmaz olur. Bu nasıl olur demeyin dervişler kızgın nar gibi demiri yalalar. İşte öyle içinizde ateşin tutuşup sizi na/rın oduna yakmaya başlaması kapının açılması demek oluyor. Artık ilk kapıdan geçmiş oluruz. Sonra yüreğinize giren o aşk sizi götürür gitmek istediğiniz yere.Denizlerde demir mi almak istiyorsunuz, alın demiri, yol alırken engin denizlere yakın gemileri, tutuşsun yüreğinizde ki yangın. Sönmesine izin vermeyin Yanarken de yüzer gemiler. Son Limanda Sizi bekleyen bir kaptan var unutmayın................

Cennetinde Limanları vardır. Ulaşmak isteyen sonunda ulaşır.Yakıtı ilahi aşktır.