Hülya Korkmaz

@hulyakorkmaz

Sözcüklerin Kalbinde Yaşayan Kadın Hayatın her darbesinden bir şiir çıkaran, kırgınlıkları kelimelere, gözyaşlarını satırlara dönüştüren bir kadınım. Yalnızlıkla dost, acıyla barış içinde büyüdüm. Sevilmeyi beklerken unutulmuş, ama yine de sevmekten vazgeçmemiş bir yürek taşıyorum. Kalemim en çok sustuğumda konuşur. Yazdıklarım, bir kadının iç sesi değil; bir kadının sessiz çığlığıdır. Şiirlerimde yitirilen aşklar, yarım kalmış cümleler ve umudu diri tutan son kelimeler saklıdır. Hayat beni defalarca yıktı. Ama her defasında küllerimden yeniden yazdım kendimi. Ne tam iyileştim, ne de tamamen unuttum. Ama hep yürüdüm. Çünkü biliyorum ki, bazen en güçlü kadın, en çok canı yanan kadındır. Ben Hülya… Kalbimin kıyısında bekleyenleri affetmiş gibi görünen, ama asla unutmayan bir kadın. Ve hâlâ… bir gün gerçekten “sevilmek” için yazıyorum.

About the poem

Şiir, kelimelerin kalple buluştuğu yerdir. Bazen bir sızı, bazen bir umut… Şairin sustuğu yerde şiir konuşur; Çünkü bazı acılar cümleye sığmaz, Dize olur da öyle çıkar insanın içinden. Şiir; yaşanmışlığın, özlemin, kırılmışlığın Ve bazen bir tek bakışın ömrü boyunca yankılanmasıdır. Kalemin ucundan dökülen her kelime, Şairin kalbindeki yaraya merhemdir aslında. Ve her okuyan, o yaradan kendi nasibini alır.