Sessiz Cümleler

İnsan en çok belirsizlikten yorulurmuş…

Ne gidebilmek ne kalabilmek,

ne bekleyebilmek ne de vazgeçebilmek kolaydır. Bir cevabın peşinde tükenir insan;

söylenmeyen sözlerde,

yarım kalan cümlelerde,

bir var olup bir yok olan duygularda…

Bazen Güzel olacak diye beklersin hayatı,

belki bir şey değişir,

belki birileri suskunluğunu bozar,

belki de her şey olması gerektiği yere varır diye. Ama zaman geçer, sorular çoğalır,

cevaplar eksilir.

Sen kendi içinde binlerce ihtimalle savaşırken, karşıdaki insan hiçbir şey olmamış gibi,yaşamaya devam eder.

En çok da ne hissettiğini bilmediğin insanlarda yorulursun.

Bir gün yakın,

ertesi gün uzak olan tavırlarda;

sana umut verip sonra o umudu kendi elleriyle söndüren davranışlarda…

insan bazen bir gerçeğin acısına dayanabilir de,

belirsizliğin içinde kendini tüketmeye dayanamaz.

Oysa bazen bir gerçeğin acısı bile belirsizliğin yükünden hafiftir.

Bir kapının kapandığını bilmek,

önünde bekleyip durmaktan daha az acıtır.

Bir vedayı duymak,

her gün yeniden,

terk ediliyormuş gibi hissetmekten daha kolaydır.

Ve bir gün anlarsın ki insanı yoran yalnızca yaşadıkları değil,

yaşanacakmış gibi bekletilenlerdir.

Gelmeyecek birini beklemek,

söylenmeyecek bir söze anlam yüklemek, olmayacak bir ihtimali kalbinin en güzel yerinde yaşatmak…

İşte o zaman insanın içinden bir şeyler sessizce kopar.

Artık soru sormak istemez,

cevap aramaz,

kendini anlatmaya çalışmaz.

Çünkü bazen vazgeçmek,

sevmeyi bırakmak değil;

belirsizliğin içinde kendini kaybetmekten kurtulmaktır.

insan, en çok da nereye ait olduğunu bilemediği yerde yorulur.

Ve bazen huzur, beklediğin cevabı almakta değil,

artık cevap beklememekte saklıdır.