Aşkın Müebbet Mahkûmu

Adliye salonu tıklım tıklımdı. Soğuk taş duvarlar arasında yankılanan ayak sesleri, sanıkların ve izleyicilerin fısıltıları birbirine karışıyordu. Hakim kürsüdeydi. Celse açılmış, dosyalar okunmuş, son sözler alınmıştı.

Ve o an geldi.

"Karar!" dedi hakim, tokmağını masaya sertçe vurarak.

Salondaki herkes refleksle ayağa kalktı. Fakat bir kişi… O yerinden kıpırdamadı. Başını önüne eğmiş, gözlerini yere dikmişti.

Mübaşir yaklaştı:

— Kalk ayağa! diye sertçe uyardı.

Yanında oturanlar omzuna dokundu, birkaçı fısıldadı:

— Ayağa kalk!

Ama o, başını kaldırdı, mahkeme salonundaki herkese bir kez baktı, sonra derin bir nefes aldı.

"Ben karşılıksız sevmekle müebbet hapse mahkum olmuşum hakim bey," dedi. Sesi çatallaşıyordu.

"Senin vereceğin ceza, benim gönlümde çektiğim azabın, hasretin ve sızının yanında devede kulak kalır."