Beyaz Gelinliğini Giymişti Ölüm

Soğuk ve sisli bir hava vardı. Bir tabur asker hırçın dağ yamacını çıkıyoruz. Hava çok soğuk kumanyalar yetersiz. Kumandan ileri diyor. Ama ellerimiz donmuş yüzümüze değecek kadar bile kalkmıyor. Morarmış ayaklarımız yürüyemez oldu. Arkadan bir ses yeter! Diye haykırdı. Koştum. Yakaladım. Kaçmanın faydası yoktu. Ya soğuktan donacak ya da asker kaçağı sayılıp, kurşuna dizilecek. Beyaz gelinliğini giymiş gibiydi ölüm. Her yer kar ve soğuk. Hareket edemez hale gelmiştik. Bu kadar asker. beyaz ölümün gelip onları almasını bekliyor gibiydi.

Kumandanlar neden ileri diyor. Neden bizi ölüme sürüklüyor. Tabur her geçen gün telef oluyordu. Bu harekât ne kadar doğruydu. Ölümün kanatları tek tek sarıyordu. Her an öleceğini bilmek. Göz göre göre ölüme sürüklenmek. Ben de ölsem kıyamet mi kopar. Kopmaz ama boşa ölmekte neye yarar. O günler çok acıydı. Her yanım acıyor, yanıyordu. Kumanyalar donmuş. Hoş donmasa da hepimizin dilleri mosmor, dudaklar açılmıyordu. Ne bitmez çile Rabbim. Az önce en iyi arkadaşım uyudu. Sabaha çıkacak mı? Yeniden güne merhaba diyebilecek mi? Nöbetleşe uyumak en iyisi idi. Korkuyorduk. Kimse uzun süreli uyumak istemiyordu. Sonra bir ses duyuldu. Kumandan sesleniyor sandım. Ama gelen ses düşman ordusunun sesiydi. Silah başı emri verildi. Yanımdan kurşunlar geçiyordu. Sesler, barut kokusu, duman, yanık mermi kokusu, ellerim hareket etmiyor. Çevrem kırmıza ya boyandı. Başımı çevirdim. Arkadaşım, can dostum, vuruldu. Yaprak gibi yavaşça karın üzerine düştü. Bana bakıyordu. Kalbim çok hızlı çarpıyordu. Kumandan siper al diyordu. Ama ben hareket edemiyordum. Keşke uyusa ve uyanamasaydım. Bunu göreceğime kar alsaydı canımı. Can dostum düşmanın değil, beyaz gelinliğini giymiş Azraillin kurbanı olmuştu.

Ey Kumandan! Esir ettin bizi beyaz gelinliğini giymiş Azrail'e.