Bir Anlık Mutluluk

Herkes, maskeli pandemi var. Bankadayım, para gelmemiş… Kapıya doğru yöneldim. Kasiyerin önündeki kadın seslendi bu cep telefonu sizin mi? diye. Benim böyle pahalı cep telefonum mu var? Alsam m? Uzatıyor ama alsam. Kim bırakmış ki? Unutmuş biri. Son model iyi para eder. Unutan dönmezse “Evet benim" bakındım şöyle elimi uzatıp aldım. Dışarı çıktım. Bir cep telefonum var artık. Heyecanlı ve mutluydum. Aldığım cebi kapadım… Hemen cep telefonu satan yere gittim. ‘Bu kaça?’ dedim. Modeli ne bunun. Kadın baktı yüzüme. Benim değil yeğenimin.

Denizin üzeri buz tutmuş gibi. Üzerinde yürüyorum ama buz yok aslında sadece yürüyorum. Bir yeri yumuşasa okyanusun dibindeyim. Yüzme bilmiyorum.

Eve geldim. Çalıyor benim telefon… Kim arıyor baktım. Çalıyor. Açmadım. Beş kere aradı. Banka mı acaba dedim. Nerden bildiler… Altısında açtım bir erkek. ‘Cebimi almışsınız sizde olabilir getirin lütfen’ diyor. ‘Hayır’ diyorum ben! Bu benim cebim! Adamla tartışıyorum. ‘Şahitler var’ diyor ‘Polisle dayanırım kapına bankadan adresini de alırım. Kamera kayıtları var… On dakika sonra bekliyorum gel’ diyor.

On dakika. Evden çıkıyorum. Kaçıyorum evden. Yakalayacaklar mı beni altı yıl hapis giyeceğim. Okyanusun dibinde kalacağım. Kaçıyorum köşe bucaklarda dolaşıyorum. Bir labirentteyim. Yolumu bulamıyorum. Altı yıl değer mi?

Ama cebim olacaktı. Azıcık param olacaktı.

Tekrar bankaya gidiyorum utana sıkıla. Kasaya yaklaşıyorum. Veznedar şüpheyle bakıyor hafif alaycı. ‘Kameralarda saptadı sizi kaçamazdınız’ diyor. Ben çalmadım ki bir şey kadın verdi, ben aldım. Kadın verdi. Kadını boğun suçlu o. O sırada telefonun sahibi geliyor. Kızgın. Veriyorum telefonu elini sıkıyorum özür diliyorum.

Utanıyorum içim kıpır kıpır, iki gün sonra yine o bankaya gitmem gerek amcamın göndereceği parayı çekmek için ama ben okyanusun ortasında dibe batmamış olsam bile çırpınıyorum. Mahçup ve utanmış. Bir anlık mutluluktu o an yaşanan cebim olmuştu. Ama şimdi yok. En azından bu işsizlikte Bu ayın kirası çıkardı…Yine kaldı… Maskeden de bıktım…