Bir Aşk Hikayesi

Günlerden 03.11.2008 ...Bir gün önce ki yemekten arta kalan bir fotoğrafla başlayan aşk serüvenini anlatacağım sizlere...Çok garipsediniz di mi? Bir fotoğraf ve aşk... Size ilk başlarda bir çağrışım yaptırmadı ama bu yazı bittiğinde herşeyi çok net anlayacaksınız.Belki bu yazıyı okurken göz yaşlarınızı tutamayacaksınız belki de yüzünüz de küçük tebessümler oluşacak.Çünkü sizlere anlatacağım hikayede bütün duyguları bir arada yaşayabileceğinizi düşünüyorum...Nasıl? diye soruyorsunuzdur şuan bana fakat o kadar ilginç bir hikaye ki sizlere anlatacağım,zaman zaman olan olaylar sizlerde de birer tepki oluşturacağını ama şuan nasıl bir tepki yaratacağını kestiremiyorum tabi ki...Çünkü ben hiç öykü okumadım bu yaşıma kadar...Ben yazmayı,okumaya tercih ediyorum.Bu yüzden uzun soluklu yazılar insanlarda nasıl duygular uyandırdığını bilemiyorum.Kötü bir yazı olabilir şuan yazacağım.Şimdiden özür dilerim...Beni mazur görün ilk defa uzun soluklu bir yazı yazacağım...Çok zor geldi başlarda bunun düşüncesi...Çünkü alıştığım stilin dışına çıkacaktım ilk defa...Ama düşündüm ve yazabileceğime karar verdim... Ve sözü daha fazla uzatmadan öyküme başlıyorum.Öykümün adı ise Aşk... Yine yaptığımız bir yemek sonunda eve gelmiştim...Bilgisayarın başına oturup internete girdim.Tesadüfen biriyle tanıştım...Yemeğe gelenlerden birisiydi... Onunla konuştuktan sonra;ben yemekteki çekilen fotoğrafları internete koyarken bir kişiyi az önce konuştuğum kişi sanıp onun ismini yazmıştım fotoğrafın altına... Ertesi gün ise eve geldiğimde o ismini yazdığım kişinin fotoğrafının olmadığını anladım...Tabi ki çok şaşırdım bu duruma...Yaptığım hatadan dolayı kendisinden özür diledim ve özür dilerken tanışmış olduk...Günler akıp giderken bir kaç hafta sonra yeni bir aşkın doğacağını tahmin etmiyordum...Her gün olmasa bile her internette gördüğümde konuşuyordum onunla...O kadar hoş bir sohbeti vardı ki size anlatamam... Öyle bir sohbetti ki bu 15.11.2008 günü tam aralıksız 8 saat muhabbet etmişiz... Ve bu geçen onca saatte hiç sıkılmadım tersine o muhabbetin bitmesine çok üzüldüm... Telefon numaramı verdim muhabbet bitmeden belki bu hoş sohbete kaldığımız yerden devam ederiz düşüncesiyle...Hemencecik o da numarasını verdi bana ama ilk başlarda korka korka mesaj atıyordum...Ne bilim insanları rahatsız etmek gibi bir huyum hiç olmadı.Belki onu sıkarım söyleyeceğim sözlerle belki de yanlış sözler söyleyip onu kırabileceğimi düşünüyordum...Ama tanımlayamadığım öyle bir his vardı ki içimde ona doğru beni çekmeye başladı...Günler geçtikçe daha da çok bağlanmaya başladım ona...Anlam veremiyordum duygularıma...Adını koyamamıştım henüz fakat taa ki o güne kadar...O gün kıskandım onu başka birinden...Neden kıskandım diye düşündüm o gece boyunca ve sonunda cevabını buldum...Seviyordum onu...Başka bir cevap bulamamıştım... Günler akmaya kaldığı yerden devam ederken bir gün görüşelim dedim ona...O da kabul etti bu teklifimi...İçimi öyle bir huzur kaplamıştı ki o gün yani 24.11.2008 günü... Çünkü yarın sevdiğim kişiyi görecektim ama duygularımdan bahsetmemiştim ona daha... O akşam kendimi tutamadım ve duygularımı ona anlattım...Tabi o gün o kadar heyecanlıydım ki...Telefonda mesajla söylüyordum o sözleri ama kalbim o kadar hızlı çarpıyordu ki...Sanki yerinden fırlayacakmışcasına...O gece uyuyamadım heyecandan...Ve geldi çattı o güzel gün... Takvim 25.11.2008'i gösteriyordu...Sabahtan okula gittim.Bir kaç derse girdim fakat zaman bir türlü ilerlemiyordu...Artık dakikaları sayar olmuştum...Ve sonunda kantinde onu bekliyordum...Elim,ayağım titriyordu heyacandan...Ne yapacağımı bilemez,çaresiz bir durumdaydım ama hemen kendimi toparlamam grektiğini düşündüm o an...Çünkü onun karşısına böyle çıkamazdım...Hemen kendime çeki düzen verdikten sonra o beklenen an geldi...Sevdiğim insan karşımda duruyordu...Akşama kadar muhabbet ettikten sonra onun için yazdığım bir yazıyı verdim...Daha sonrasında bir banka oturduk...Hava kararmıştı fakat o kadar güzel bir ışık vuruyordu ki üstümüze...O ışık herşeyi belki de perçinliyordu...O bank benim için çok özel...Çünkü ilk kez elini orada tuttum...O kadar huzurluydum ki onunla ve bir o kadar da heyecanlı ama tatlı bir heyecandı bu...Aşka doğru atılan ilk adımın tatlı heyecanıydı... Günler güzel bir şekilde...Mutluydum...Çünkü seviyordum onu ama taa ki 11.12.2008 tarihinde öğrendiğim bir şey çok yaraladı kalbimi...Eski uzun bir ilişkinin hala onun üzüerinde olan etkisini ve yaşadığı üzüntüleri,acıları,unutamadığı şeyleri hepsini bir anda öğrenmiş oldum o gece...O kadar canım acıdı ki o gece bütün herşey üstüme geldi...Yıkılmamak için zor ayakta duruyordum...Sadece dinleyip sindirmeye çalışıyordum o duyduğum kelimeleri... Ama bir de şöyle birşey vardı ondan vazgeçemezdim...Duyduklarımı sindirmeye karar verdim... Ve o an anladım ki çok zor bir şeye kalkışıyordum...Ya unutturamazsam,ya beni hiç sevmezse ben onu böylesine severken gibi düşüncelerden sıyrılabilmek benim için hiç kolay olmadı... Ve o gün bunları konuşmayı bitirdikten sonra benim aptallığım yüzünden onun canını çok yaktım...İsteyerek mi yaptım? Tabi ki hayır bunun cevabı...Nasıl böyle birşeyi düşünebilirim ki onu böylesine severken nasıl olurda canını yakmak isteyebilirim...Tamamen benim patavatsızlığım yüzünden oldu ve ilk kavgamızı o gece ettik...O gece bu kavga yüzünden benimle konuşmamak için telefonunu kapattı...O telefon 15 dakika kapalı kaldı ama o dakikalar bana 1 asırmış gibi geldi...Duvarlar hiç olmadığı kadar üstüme geldi.Daracık sadece sanki bedenimin kapladığı kadar yer kaldı koca odamın içinde...Ve o gün tatlıya bağlandıktan sonra o konu,o gece uyumadım ve şunu düşündüm...Neden o 15 dakika bu kadar benim için uzun ve iğrençti diye...Cevabını sabaha karşı buldum...Ona aşık olmuştum...Böyle bir şeyler hissediyordum ona karşı ama adını o gece sabah karşı koydum...Aşık olmuştum ona... Günler bizim için akıp giderken çok yara aldım her geçen gün...Çünkü her seferinde eski sevgilisinin ismini duymak ya da onunla ilgili şeyler duymak çok canımı yakıyordu...Geceleri uykusuz kaldım çoğunlukla...Çünkü her yerden o kişi çıkıyordu karşımıza...Ben bir şeyleri silmeye çalışırken bir anda tekrar çıkıveriyordu...Bütün yaptıklarım bir anda suya düşüyordu... Günlerimiz öyle geçip giderken birinci ayımızın olduğu güne geldi...Ve benim sevgilim o günü unuttu...Bir hafta öncesinden takvime bakmadan arkadaşıyla buluşma ayarlamıştı...Ne kadar anımsatmaya çalışsam da hatırlamadı...O an o kadar kötü oldum ki,ben bu kadar şeyler yaparken o,birinci ayımızı unutması...O kadar değersiz biri gibi hissettim ki kendimi anlatamam size...Sanki herhangi biriymişim gibi bir özelliğim yokmuşcasına...Günler o güne yaklaştıkça o da fark etti yaptığı yanlışı ama dönüşü yoktu bu durumdan ne kadar da özür dilese de çok kırmıştı beni...Düzelmem biraz zor oldu o gün...Düşünsenize sevgiliniz en önemli gününüz yani ilk önemli gününüzü unutuyor ve sizse öylece elleri kolları bağlı oturuyorsunuz... Çaresizce...Bardağın dolu tarafından bakmaya çalışıp bende unutabilirdim diyerek kendinizi avutmaya çalışıyorsunuz...Yani anlayacağınız o günde benim için değersiz bir gün olup çıkmıştı...Aynı benim o gün değersiz olduğum gibi...Hep yara alıyordum yani her geçen gün... Günler bir öteki günü kovalamaya devam etti...Ben ise yara almaya...Çünkü o kişi sürekli karşıma çıkmayı sürdürüyordu...Peki ben bu bütün olumsuzluklara rağmen ne mi yaptım... Dilimden seni seviyorum sözünü,kalbimden onu,gözlerinden gözlerimi,ellerinden ellerimi bir gün olsun mahrum etmedim...Savaşıyordum çünkü sevgim için aşkım için...Çok koşuyordum çok hırpalanıyordum ama bir gün karşılığını alacağımı düşlüyordum hep...Şuan düşünüyorum da yaptıklarımı,çektiklerimi kolay şeyler değilmiş...O günlerde şunları yaşıyordum...Sevdiğinize bir o kadar yakın olup da aynı zamanda bir o kadar da uzak...Birlikteyiz ama sanki iki yabancıymışız gibi...Karşılığını alamayacağımı bildiğim halde seni seviyorum diyebilmek... Bu o kadar canımı acıtsa da karşılığını hiç alamadığım sözleri kullanmak ama ben yine de kullanıyordum...Canımı çok yaksa da... Günlerimizin çoğu acı,keder,hüzünlü bir şekilde geçerken ikinci ayımız olmuştu...Bana çok anlamlı bir hediye yaptırmıştı hem de bu kadar kötü giden günlerin ardından böyle bir hediyeyi beklemiyordum...Çok şaşırmıştım görünce ve çok duygulanmıştım...Sanki birşeyleri değiştirebiliyor hissine kapılmıştım...Ama değişmiyordu bazı şeyler...Yine hüzün dolu günler ya da duyduklarımı duymamış gibi yaptığım günler geçerken çok kötü olaylar oldu yeniden...Bu sefer ki çok koymuştu bana...Nedenini bilmiyordum...Ertesi gün buluşacaktık...Ve o gece yine uykusuz,düşünceler denizinde boğularak geçirdim...Ne düşündüm biliyor musunuz? 2 buçuk aydır uğraştığım şeylerden vazgeçmeyi...İlk defa bunu düşündüm...O derece artık yorulduğumu hissediyordum...Ama ertesi gün yanına gittiğimde o düşüncelerden eser kalmamıştı kafamda...Çünkü onu gördüğüm an dünyalar benim oluyordu...O gün akşama doğru yani evlerimize geri döneceğimiz vakit bütün içimdekileri döküverdim ona...Çok yorulduğumu,sen böyle devam edersen en fazla bu ilişkinin 2 buçuk ay daha devam edeceğini söyledim...Belki çok üzdü,çok yaraladı bu sözler ama söylemek zorundaydım... Çünkü gücümün tükendiğini hissediyordum...O günden sonra bu sözlerim etkili oldu onda...Belki bu sözleri daha erken söyleseydim daha az acı çekecektim...Kim bilir... Günler bizim için akmayı sürdürürken,günler o özel gün yani 14 Şubat'a gelmişti ama biz o gün görüşemedik.Çünkü ben Ankara dışındaydım...Aslında o da gelecekti benimle fakat gelememişti... Ben dönünce hemen döndüğümün ertesi günü görüştük...Günün ortalarına doğru hediyemi verdim... Benim hediyem çok anlamlıydı...Çünkü canımdan,kanımdan,babamdan yani en iyi arkadaşımdan bana yadigar kalan bir yüzüğü ona verdim...Çünkü o benim için çok değerli bir kişi ve hak ettiğini düşündüğüm için bu hediyeyi vermeyi tercih ettim...Çok beğendi daha doğrusu çok duygulandı... Biraz da ağlattım onu verdiğim hediyeyle ama hak ettiğini düşünmesem vermezdim böyle birşeyi... O gün çok mutlu bir şekilde geçti... Günler geçmeye devam ederken bir şeylerin değiştiğinin farkına varmaya başladığımı görebildim... Değişiyordu sevgilim...Ve benim için o kadar önemliydi ki bu olay...Aylardır koşturup,emek harcadığım şey en sonunda gerçekleşmeye doğru hızlı hızlı adımlar atıyordu...Bir yandan da bizim üçüncü ayımız yani 25.02.2009 tarihine geldi takvim...O gün benim için bir dönüm noktasıydı...Neden mi?Çünkü beklediğim,uğraştığım şeye o gün kavuştum...İlk defa seni seviyorum dedi bana içten bir şekilde...Hiç beklemediğim bir anda duydum ve şok oldum resmen...Tuhaf hissettim o an kendimi...Biraz şaşkınlık biraz mutluluk her duygudan kalbime serpiştirilmiş karışık adını koyamadığım bir duygu kapladı kalbimi...Ve o gün dedim kendi kendime işte başardım... Çok yoruldum ama değdi yaptıklarıma...Yanılmamışım gibi sözler sarf ettim içimden...Çok mutlu oldum o an ve şuan da olmaya devam ediyorum...Çünkü artık sevgi sözcüklerime karşılık alıyorum... O da beni seviyor...Bunu bilmek bile çok güzel...İyi ki hayatımdasın sevgilim,iyi ki beni seviyorsun...