Deli Deyip Geçme

Bir gün çamdibinde oturan babanneme gitmek için evimden çıktım. otobüs durağında otobüsü beklemeye koyuldum. bir sigara yaktım. çünkü otobüsün geçmesine daha 15 dakika vardı. durak kalabalıktı herzamanki gibi. kalabalığın yanında bekleyen üstü delik deşik sakkalları saçları birbirine girmiş. yüzü kirden görünmeyen bir adam vardı. muhtemelen deliydi. kendi kendine konuşuyor insanların karşısına geçiyor bişeyler anlatıyordu. insanların bazıları uzaklaşıyor bazıları ise kovalıyordu. bir adamın karşısına geçip bişeyler anlatıyor vede gülüyordu. ama ben şahsen küfür içerikli bi cümle sarfetmediğine şahidim. adam bu güzel dövmeye başladı. kimse müdahale etmiyordu. ve dayanamadım araya ben girdim ve adama sadece 2 cümle kullandım ; yazıklar olsun sana ; deliyi aldım ağlıyordu. elimde tuttuğum açılmamış suyu verdim içti. beraberce kaldırama oturduk. ve ben onu teselli edecek kelimeler kullanıyordum. sonra bana döndü ve annem yok babam yok kardeşim yok kimsem yok herkes beni dışladı beni bu insanlar delirtti dedi ve başınu omuzuma yasladı. bende çok duygulandım ama ağlamamak için kendimi zor tuttum. çünkü gözlerini dikmiş o kadar işe yaramaz insanlar bize bakıyordu. o yardım etmeyen insanlar. paran varmı dedim yok dedi yemek oda yok dedi. cebimdeki son 20 ytl mi çıkardım ve deliye verdim. hemen karşıdaki lokantaya git ve bi yemek ye dedim. bana sarıldı. saol abi dedi. halbuki yaşı benden çok büyüktü. lokantaya girdiğini gördüm. ve bende paramı ona verdiğim için babanneme gidemedim. geri dönmek zorunda kaldım. şimdi ne zaman o durağa gitsem o deli yine orda ve direk yanıma gelir ve abi para istiyonmu vereyimmi der. inanılmaz bir akıl. inanılmaz bir düşünce. aslında deli kime deli olacağını çok iyi biliyor. böle insanların böle aciz insanlara yardım eli uzatıcağına dövmesi ve karşıdan bakması bir insanlık ayıbıdır..