Elimde Fotoğrafın
'İnsan bir şeyi ararken, kendini kaybedebilir mi? Peki aradığı şeyi bulduğunda, bulduğu şey midir artık aradığı?'
O’nu aramaktan yorulan gözlerim karşımdaki insan kalabalığının yüzlerini ince ince resmederken ve sesim caddenin uğultularına mağlup gelirken, yorgun ellerinde birkaç mendil gördüğüm hemen hemen benim yaşlarımdaki çocuğa elimdeki fotoğrafı göstererek ‘Bu fotoğrafa iyi bak kardeşim, onu buralarda hiç gördün mü?’ diye sordum. Çocuk önce eliyle pek sümüklü burnunu sildi ve sonra elimdeki fotoğrafa iyice yaklaşarak ‘Gördüm tabi ahbap, gördüm vallahi de gördüm billahi de ama…’ dedi ve yutkundu. Çocuğa doğru eğildim. Onu soğuktan kızarmış yanaklarından defalarca öptüm. ‘Nerede gördün, söyle benim umudumu taşıyan kardeşim, nerede gördün?’ Çocuk gözlerini önce gökyüzüne çevirdi, sonra hemen karşımızdaki ağaçtan kanatlanan kuşlara uzun uzun baktı. Elindeki mendillerden birini bana uzatıp ‘Al bunu ahbap, para istemez,’ dedikten sonra yanımdan koşarak ayrıldı. Ardında ufalayarak bıraktığı umut kırıntılarını takip etmek ve aradığımı bulmak için peşinden koşmak istedim ama yorgunluktan titreyen dizlerim bu isteğimi reddetti. Az önce kuşların kanatlanıp uçtuğu ağacın altında boş bir seki olduğunu gördüm. Ayaklarımı sürüyerek oraya doğru ilerledim. Sekiye oturdum. Paltomun cebinden sigara tablamı çıkardım, tam sigaramı yakacakken tavrı ve duruşunda kendini hayli belli eden yağız bir delikanlı yanıma gelerek, ‘Abim, çakmağını kullanabilir miyim?’ ricasında bulundu. ‘Elbette,’ diyerek çakmağımı ona uzattım. O sigarasını yakarken elimde duran fotoğrafı yüzüne yaklaştırdım. ‘Delikanlı, bu fotoğrafa iyi bak, onu hiç buralarda gördün mü,’ diye sordum. Fotoğrafa baktı. Dudaklarını kıvırdı. Elimden fotoğrafı alarak arkasına önüne iyice baktı. ‘Hayır, abiciğim, görmedim ama adını söylersen sana belki yardımcı olurum.’ ‘Nasıl yani?’ Cebinden kocaman bir telefon çıkararak, ‘ İşte bunun sayesinde... İnternet çağındayız be’ abim. Nerede görülmüş artık elinde fotoğrafla koskoca şehirde, kaybettiğini aramak… Şimdi öyle mi? Değil kaybettiğini, hiç görmediğini bile bulursun bu telefonla. Neydi ismi?’ Şaşırdım, şaşkınlığımın tesiriyle gözlerim doldu. Fotoğrafı delikanlının elinden aldım. O’na uzun uzun baktım. Neydi senin ismin? Hatırlayamadım. 'Hatırlamıyorum,' dedim delikanlıya. ‘O zaman bu iş olmaz, ismiyle aramamız gerekiyor. Sana yardımcı olamam ben abim. Umarım aradığını bulursun. Varmak istediğin, senin olsun.’ diyerek yanımdan ayrıldı. Hiçbir şey söyleyemedim. Hâsılı, bir şeyi aramanın ve sonunda bulacak olmanın kaç yolu olabileceğini, düşündüm. Düşünürken, usandım. İnsan bir şeyi ararken, kendini kaybedebilir mi? Peki aradığı şeyi bulduğunda, bulduğu şey midir artık aradığı?
Aradan ne kadar zaman geçtiğini anlamadığım bir an, günün karanlığa büründüğünü fark ettim. Caddenin kalabalığı kaybolmuştu. Herkes -belli ki- evlerine çekilmişti. İçimden gelen ağlamak hissi beni tamamen esir aldığında gözlerimdeki yaşlara engel olamadım. Cebimden mendili çıkardım. Gözlerimi sildim. Sebepsizce kulak kesildiğim biraz ileride belirli belirsiz duyulan o şarkının sözlerinde asılı kaldım. ‘Elimde duran fotoğrafın, baktım inan tanıyamadım…’ Sesin geldiği yöne doğru ilerledim. Kırmızı ve mavinin sarmaş dolaş olduğu binadan içeri girdim. 'Burası sana göre bir yer değil dedeciğim,' dediler. 'Evin barkın, kimin kimsen yok mudur,' diye sordular. Bastonumu dayanak yapıp cebimden fotoğrafı çıkardım. ‘Buralarda hiç gördünüz mü,’ diye sordum. Fotoğrafa baktılar, sadece güldüler. İçlerinden biri ağzını yaya yaya, ‘O’nu bilmeyiz dedeciğim ama içeride aradığından daha fazlası var, gel istersen.’ diyerek kahkahalı salyalarını üzerime bulaştırdı. Utandım, bastonumu alıp oradan uzaklaştım. Caddenin karanlık uğultularına doğru ilerlerken, kim olduğunu bilmediğim biri kolumdan çekti. ‘Baba…’ dedi. ‘Baba, hadi gidiyoruz.’ Bana ‘baba ’diyen sesin gözlerinde her şeyden özellikle de benden bıkmış birinin yürek burkan bakışlarını gördüm. ‘Beni o’na götür oğlum,’ dedim. Omuzlarımdan tutup beni kendime getirmek gayesiyle iyice sarstı, 'O fotoğraftaki sensin zaten, neyi arıyorsun? Ben seni bulmasam eve de gelmiyorsun? Allah aşkına, bizden ne istiyorsun baba! Bıktım senden, bıktım,' der gibi uzun uzun baktı. Hiçbir şey diyemedim. Oğlumun koluna girdim, elimdeki fotoğrafı avuçlarımda iyice sıktım. Kulaklarımda hala o şarkının nağmeleri çınlıyordu: ‘Elimde duran fotoğrafın, baktım inan tanıyamadım…’